Tadanori Ishiguro zadecydował o objęciu opieką przez Japoński Czerwony Krzyż 375 polskich dzieci.

Urodzony jako Tsunetarō Hirano, w 1856 roku przyjął imię Tadanori. Osierocony w 1861 roku, został adoptowany przez rodzinę Ishiguro. Podjął studia w szkole medycznej w Tokio i został lekarzem wojskowym. Dzięki swoim zdolnościom zdobywał kolejne kwalifikacje i pełnił wiele znaczących funkcji, między innymi w latach 1888–1890 był dyrektorem Wojskowej Szkoły Medycznej w Tokio. Służył na froncie jako lekarz podczas wojny z Chinami, a następnie z Rosją. W uznaniu zasług otrzymał tytuły barona w 1895 oraz wicehrabiego w 1920 roku.

Równocześnie mocno zaangażował się w działalność organizującego się od
1877 roku Japońskiego Czerwonego Krzyża. Jako członek japońskiej delegacji w 1887 roku uczestniczył w IV Międzynarodowej Konferencji Czerwonego Krzyża w Karlsruhe. Aktywności tej nie zaprzestał nawet po przejściu na emeryturę w 1912 roku, a pięć lat później został prezesem Japońskiego Czerwonego Krzyża. Pełnił tę funkcję do połowy 1920 roku.

Pod koniec jego urzędowania Anna Bielkiewicz, prezes Polskiego Komitetu Ratunkowego Dzieci Dalekiego Wschodu, rozpoczęła starania o przyjęcie w Japonii polskich sierot ewakuowanych ze wschodniej Syberii i Mandżurii. W czerwcu 1920 roku Tadanori Ishiguro zadecydował o udzieleniu pomocy dzieciom syberyjskim i objęciu ich opieką przez Japoński Czerwony Krzyż. Decyzja ta umożliwiła wjazd do Japonii 375 polskich dzieci, które po okresie leczenia i rekonwalescencji zostały przetransportowane do Ojczyzny.

Gdy Ishiguro odszedł ze stanowiska prezesa, jego dzieło było kontynuowane.
W następnych latach pomoc ze strony Japońskiego Czerwonego Krzyża otrzymała kolejna grupa 390 dzieci. On sam nadal wspierał działania Polskiego Komitetu Ratunkowego Dzieci Dalekiego Wschodu. W 1921 roku włączył się w zbiórkę pieniędzy na budowę sierocińców w Polsce. W 1924 roku został honorowym członkiem Komitetu, działającego już w Polsce. Zmarł 26 kwietnia 1941 roku w Tokio.

Na drugi dzień o 11 rano miałam naznaczoną audiencję w Japońskim
Czerwonym Krzyżu. [...] Za chwilę miałam poznać ludzi, którzy przygarnęli
dzieci nasze... jakże gorąco dziękowałam... Wicehrabia Ishiguro, który był
właśnie prezesem JCK, kiedy decydowano o losie dzieci, obecny prezes
Ekscelencja Hirayama, który następnie został kierownikiem tej potężnej
instytucji, jaką jest JCK, i dalej prowadził rozpoczęte dzieło. Imiona te powinny
pozostać w wiecznej pamięci otoczone czcią należytą.

Anna Bielkiewicz, Dla dzieci polskich w Japonji, „Echo Dalekiego Wschodu” 1922, nr 10, s. 6

Fot. / Źródło: Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie