Aktywnie wspierał Polski Komitet Ratunkowy Dzieci Dalekiego Wschodu w akcji ratowania polskich sierot z ogarniętej głodem i rewolucją Syberii.

Urodził się w Edo, czyli dzisiejszym Tokio. Był synem Hisanariego Takemury, członka szogunatu. Został adoptowany przez Saisei Hirayamę – samuraja, urzędnika i doradcę rządowego. Otrzymał gruntowne wykształcenie umożliwiające podjęcie służby w administracji państwowej. Jako przedstawiciel Ministerstwa Spraw Zagranicznych przebywał na misjach w Wiedniu i Paryżu. Piastował wiele urzędów, był między innymi sekretarzem Ministra Skarbu, pierwszym sekretarzem Tajnej Rady – organu doradczego cesarza, członkiem parlamentu. Angażował się w rozwój szkolnictwa dla kobiet. Prowadził działalność społeczną i charytatywną. Za swoje zasługi otrzymał w 1924 roku tytuł barona.

Pełnił funkcję wiceprezesa, a od lipca 1920 roku aż do śmierci – prezesa Japońskiego Czerwonego Krzyża. Kontynuował dzieło rozpoczęte przez swojego poprzednika Tadanoriego Ishigurę. Aktywnie współpracował z Polskim Komitetem Ratunkowym Dzieci Dalekiego Wschodu i włączył się w akcję pomocy polskim sierotom ewakuowanym z ogarniętej rewolucją i głodem Syberii. Przyjmował kolejne transporty młodych uchodźców, dla których Japonia była przystankiem w drodze do Polski. W ośrodkach Stowarzyszenia Fukudenkai w Tokio i Osace dzieci otrzymywały niezbędną opiekę. Prezes Hirayama osobiście odwiedzał obie placówki i pozostawał w kontakcie z ich opiekunami. Dzięki jego staraniom ostatnie transporty z Osaki do Gdańska zostały w pełni opłacone przez Japoński Czerwony Krzyż. W ramach akcji pomoc otrzymało łącznie 765 dzieci. Po ich wyjeździe z Japonii Hirayama nadal angażował się w pomoc dla nich, wspierając, działający już w Polsce Komitet Ratunkowy Dzieci Dalekiego Wschodu. Został jego honorowym członkiem. Zmarł 25 września 1929 roku.

Baron Hirayama – Prezes Japońskiego Czerwonego Krzyża, jeden
z najgorliwszych przyjaciół dzieci polskich z Syberii. Finansowa pomoc akcji
Polskiego Komitetu Ratunkowego, jaką Ekscelencja Hirayama pozyskał dla
dzieci w Japonii, sięga do 500 tys. jenów, zaś pomoc moralna i pomoc czynna
jest o wiele donioślejsza.
Dzieci polskie z Syberji w Japonji i Wejherowie w 30 ilustracjach fotograficznych, Warszawa 1926, s. 5