Leif Myklebust - Instytut Pileckiego
Na przełomie lipca i sierpnia 1944 roku w górzystym terenie wraz z Erlingiem Bergiem, udzielil pomocy Michałowi Nowackiemu, polskiemu uciekinierowi z niemieckiego obozu w Fauske.
Po ukończeniu szkoły podstawowej pracował jako marynarz, na morzu spędził
prawie osiem lat. Wiosną 1944 roku zatrudnił się w policji portowej w Trondheim. W czerwcu tego roku kolaboracyjny rząd Vidkuna Quislinga ogłosił przymusową mobilizację do pracy na rzecz niemieckiego okupanta wszystkich mężczyzn urodzonych w latach 1921–1923. Funkcjonariusze policji portowej i innych służb mundurowych dostali polecenie siłowego doprowadzenia uchylających się od nakazu. Leif Myklebust nie chciał uczestniczyć w tym procederze, więc – podobnie jak Erling Berg – zdecydował się na ucieczkę do neutralnej Szwecji. Z Trondheim
wyruszyli pod koniec lipca 1944 roku.
W tym samym czasie z niemieckiego obozu w Fauske uciekła grupa Polaków. Wśród nich był Michał Nowacki, zaangażowany w Polsce w działalność konspiracyjną. W obawie przed aresztowaniem zgłosił się w czerwcu 1944 roku do Organizacji Todta i ze Lwowa został wysłany do Norwegii. W czasie przeprawy przez góry doznał odparzenia stopy oraz urazu kolana. Pozostawiony sam przez kolegów, którzy mieli sprowadzić pomoc, przez tydzień oczekiwał na ratunek. Jego wołanie o pomoc usłyszeli Norwegowie. Znaleźli go około 200 metrów od głównego szlaku, nakarmili i zabrali ze sobą. Następnego dnia wszyscy dotarli do stacji turystycznej w Staloluokta w szwedzkiej Laponii. Tam po Michała Nowackiego przyleciał ambulans lotniczy. Skandynawowie ruszyli dalej i na początku sierpnia dotarli bezpiecznie do Kvikkjokk, wioski leżącej u podnóża gór.
Po wojnie Leif Myklebust powrócił do Norwegii. Zamieszkał nieopodal Trondheim z żoną i dwoma synami. Pracował jako operator maszyn. Zmarł 17 czerwca 1981 roku w Melhus.
Kiedy mężczyźni mieli przeprawić się przez Tokijokk, ich uwagę zwróciło wołanie polskiego uchodźcy. Leżał on około 200 metrów powyżej Tokijokk. Polak miał obrażenia na nodze i miał trudności z chodzeniem. Zabrali go do osady lapońskiej przy Staloluokta.
Protokół z przesłuchania norweskich uchodźców z dnia 8 sierpnia 1944 roku, Narodowe Archiwum Szwecji, Oddział w Härnösand, Landsfiskalens i Jokkmokks distrikt, SE/HLA/1080095/A I/5, Protokoll över polisförhör 1944–1945
Zdjęcie Leifa Myklebusta na góze strony: Archiwum prywatne Fredrika Myklebusta.
Zobacz także
- Klára Andrássy Odescalchi

odznaczeni
Klára Andrássy Odescalchi
(1898–1941)Węgierska arystokratka, działaczka społeczna i przyjaciółka Polski. Po wybuchu II wojny światowej zaangażowana w pomoc tysiącom Polaków, zapewniając im schronienie, wyżywienie i wsparcie w dalszej ewakuacji. Wiceprzewodnicząca Węgiersko-Polskiego Komitetu Opieki nad Uchodźcami.
- Raymond Voegeli

odznaczeni
Raymond Voegeli
(1894–1980)Pomoc potrzebującym była sensem życia księdza Raymonda Voegelego. Przed wojną należał do zakonu kamilianów, którego główną misję stanowiła opieka nad chorymi.
- Edith Weiss

odznaczeni
Edith Weiss
(1899–1967)Pochodziła z rodziny węgierskich przemysłowców żydowskich. Jej ojciec Manfred Weiss za dostawy dla armii Austro-Węgier otrzymał od cesarza Franciszka Józefa tytuł barona. Wychowywała się w dostatku, ale też w atmosferze szacunku dla ludzi w potrzebie.


