Dwaj bracia, którzy latem 1942 roku dwukrotnie wsparli polskich jeńców wojennych w przedostaniu się do Szwecji.

W czerwcu 1940 roku Norwegia została zajęta przez Niemców. Rząd i król udali się do Londynu, gdzie do końca II wojny światowej działały emigracyjne, legalne norweskie władze. W kraju rządy sprawował marionetkowy rząd, którego premierem od 1942 roku był Vidkun Quisling. Znaczna część Norwegów wyrażała swój sprzeciw wobec okupanta, angażując się w różne formy oporu. Wśród tych, którzy nie chcieli stać obojętni, byli dwaj bracia – Adolf i Hans Dahlowie. Zostali współpracownikami organizacji XU – tajnej siatki wywiadowczej działającej w Norwegii na rzecz aliantów.

Bracia, wraz ze swoim przyjacielem Nielsem Jørgensenem, działali w Namsos, miejscowości położonej w środkowej części kraju. Wspólnie zbierali informacje o działalności okupanta w mieście i jego okolicach, a także udzielali wsparcia uciekinierom z niemieckich obozów pracy i jenieckich. Latem 1942 roku dwukrotnie pomogli polskim jeńcom zbiegłym z obozów w próbie przedostania się do Szwecji. Za pierwszym razem byli to najprawdopodobniej Zygmunt Kozłowski i Franciszek Konieczny, którzy dzięki ich wsparciu w sierpniu 1942 roku bezpiecznie dotarli do celu. Kolejna próba zakończyła się jednak niepowodzeniem. Dwaj Polacy, przypuszczalnie Władysław Sitko i Albert Kowalewski, zostali schwytani przez Niemców we wrześniu 1942 roku, zaledwie kilka dni po ucieczce. Niedługo potem Norwegów aresztowano. Bracia Dahl zostali osadzeni w obozie w Falstad,
położonym około 80 kilometrów na północ od Trondheim. Po sześciu miesiącach zwolniono ich i powrócili do Namsos, gdzie kontynuowali służbę wywiadowczą. W połowie grudnia 1943 roku, wobec groźby dekonspiracji, uciekli do Szwecji. Nie zaprzestali pracy dla ruchu oporu.

Po zakończeniu wojny powrócili do Norwegii i zamieszkali w Namsos. Obaj
założyli tam rodziny. Adolf prowadził sklep i był instruktorem narciarskim.
Hans pracował w firmie budowlanej, a następnie w miejscowym szpitalu jako
administrator i dyrektor finansowy. Zmarli w tym samym 2007 roku: Adolf
10 stycznia, a Hans 2 lipca.

Było dwóch Polaków, którzy uciekli. [...] Ustaliliśmy, jak ich wydostać
dalej, i udało się nam ich podwieźć w górę poza Namsen, [...] gdzie były już
przygotowane rowery dla nas i dwa dodatkowe. Następnie pojechaliśmy na
rowerach do Homstad. [...] Udało się nam zdobyć mały kieszonkowy kompas,
który przynajmniej wskazywał kierunki północ-południe, oraz szkic mapy
lub część mapy, która pokazywała, gdzie jest Szwecja, do której udało się im
dotrzeć. Nakreśliliśmy dla nich trasę, którędy mają się tam przedostać. [...]
W końcu dotarli do Szwecji.

Wywiad z Hansem Dahlem z 6 czerwca 1997 roku, Centrum Falstad

Na zdjęciu u góry strony bracia Alfons i Hans Dahl. Żródło: Archiwum prywatne Ole Pettera Dahla.