Ucieczki z getta warszawskiego | Spotkanie w 83. rocznicę powstania - Instytut Pileckiego

21.04.2026 (WT)

Ucieczki z getta warszawskiego | Spotkanie w 83. rocznicę powstania

19 kwietnia w Instytucie Pileckiego odbyło się spotkanie upamiętniające 83. rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. Wydarzenie poświęcono losom osób, które próbowały opuścić „zamknięty świat” getta i szukać ratunku po aryjskiej stronie.

Fot. Instytut Pileckiego
Wieczór rozpoczął pokaz odcinka specjalnego serii „Świadkowie Epoki” pt. „W stronę życia. Ucieczki z getta warszawskiego” w reżyserii Małgorzaty Grygiel i Michała Miziołka z Instytutu Pileckiego. Dokument przybliża historie czworga bohaterów: Mariana Kalwarego, Barbary Marlow, Elżbiety Ficowskiej oraz – obecnej tego dnia na spotkaniu – Anny Stupnickiej-Bando. Film ukazał dramatyczne wybory, niezwykłe zbiegi okoliczności i strategie przetrwania w rzeczywistości okupacyjnej, odsłaniając zarówno solidarność, jak i najciemniejsze strony ludzkich postaw. Odcinek jest już dostępny na YouTube'ie. Link na dole strony.

Po projekcji Małgorzata Grygiel poprowadziła rozmowę ze Świadkami Historii – Markiem Halterem, Krystyną Budnicką oraz wspomnianą Anną Stupnicką-Bando, jedną z bohaterek filmu.

Anna Stupnicka-Bando, Fot. Instytut Pileckiego
Marek Halter, Fot. Instytut Pileckiego
Anna Stupnicka-Bando, lekarka i Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, zimą 1941 roku wyprowadziła z getta Lilianę Alter. Marek Halter zachował w pamięci wiele obrazów okupacyjnej rzeczywistości – podczas Powstania był z ojcem pod murami getta i do dziś pamięta te wydarzenia. Jednak jego najtragiczniejszym wspomnieniem pozostaje likwidacja getta w Mińsku Mazowieckim w sierpniu 1942 roku.
Krystyna Budnicka. Fot. Instytut Pileckiego
Krystyna Budnicka (urodzona jako Hena Kuczer) dziś mówi o sobie: „pokonałam Hitlera”. W styczniu 1943 roku, jeszcze przed wybuchem powstania, przez wiele miesięcy ukrywała się z rodziną w bunkrze w getcie warszawskim. Jej ucieczka na aryjską stronę była zarazem historią utraty najbliższych – nikt z jej rodziny nie przeżył.

dr Agnieszki Witkowskiej-Krych z Ośrodka Badań nad Totalitaryzmami Instytutu Pileckiego. Fot. Instytut Pileckiego
Ostatnim punktem programu był wykład dr Agnieszki Witkowskiej-Krych z Ośrodka Badań nad Totalitaryzmami Instytutu Pileckiego pt. Miasto zamknięte w słowach, czyli o tym, jak inaczej określano getto warszawskie. Badaczka przyjrzała się językowi, jakim posługiwali się mieszkańcy getta, by opisać i oswoić rzeczywistość. Metafory takie jak „państwo w państwie”, „zamknięty świat”, „dżungla” czy „grzęzawisko” ukazały, jak za pomocą języka starano się oddać doświadczenie życia w warunkach skrajnej opresji.

Fot. Instytut Pileckiego
Fot. Instytut Pileckiego
Fot. Instytut Pileckiego
Fot. Instytut Pileckiego
Fot. Instytut Pileckiego

Powstanie w getcie warszawskim

19 kwietnia 1943 roku w warszawskim getcie wybuchło powstanie – największy zbrojny zryw Żydów podczas drugiej wojny światowej. Do walki stanęło ok. 500 członków Żydowskiej Organizacji Bojowej oraz ok. 250 bojowców Żydowskiego Związku Wojskowego. Walki toczyły się blisko miesiąc, a Niemcy systematycznie posuwali się w głąb getta, paląc kolejne domy i zmuszając ludność cywilną do opuszczania bunkrów i schronów. Dowodzący siłami niemieckimi Jürgen Stroop podał w swoim raporcie o zniszczeniu getta, że jego oddziały ujęły lub zabiły ponad 56 tys. Żydów oraz wykryły 631 bunkrów. Zaledwie kilkudziesięciu powstańcom udało się wydostać z płonącego, ogrodzonego murem terenu.

Projekt „Świadkowie epoki”

Od 2018 roku Instytut Pileckiego rejestruje wspomnienia osób, które przeżyły II wojnę światową, a także tych, które pamiętają ważne wydarzenia z czasów powojennych. Stworzone w ten sposób archiwum historii mówionej zawiera już ponad 2000 nagrań - to kilkadziesiąt tysięcy godzin wspomnień. Wszystkie dostępne są w Archiwum Cyfrowym Instytutu Pileckiego, a prawie 500 wybranych – na instytutowym kanale YouTube „Świadkowie Epoki”.

O swoich przeżyciach opowiadają żołnierze wszystkich frontów, cywile, więźniowie polityczni, obozów koncentracyjnych, pracy przymusowej, łagrów. Świadkowie zbrodni z pobudek nacjonalistycznych i zbrodni wojennych. Sprawiedliwi i Ocaleni. Obywatele polscy, Polacy o innej przynależności państwowej, obywatele innych krajów. Wśród wspomnień z czasów powojennych znajdują się m.in. relacje o działaniach NKWD, zatrzymaniach przez służby bezpieczeństwa, stanie wojennym. O działalności Solidarności opowiadają jej członkowie, o strajkach robotniczych – ich uczestnicy.

Zobacz także