„Polak jest twardy, nie załamuje się, nie ginie, lecz przeżywa. My, młodzi, znosimy wszystko, żal tylko kobiet i dzieci” - to fragment zeznania 20-letniego Tadeusza Jurczyka, który opisał warunki życia polskich zesłańców na Syberii.

„13 kwietnia 1940 r. zostałem aresztowany i wywieziony z wieloma innymi rodzinami do Kazachstanu. Wiadomo, że dzień ten był w całej Polsce okupowanej przez Rosjan dniem masowych aresztowań i wywozu rodzin polskich. Aresztowanie odbyło się w nocy i prawie że w jednakowym nieomal czasie. Przeważnie wywożone były te rodziny, których ojcowie, bracia lub inni bliscy byli poprzednio aresztowani. To było do przewidzenia. Jednak nikt nie przypuszczał, jakie następstwa pociągnie za sobą ten wywóz, a zresztą każdy wolał siedzieć na swym zagonie rodzinnym, niż wraz z całą rodziną szukać ucieczki gdzieś na stronę niemiecką. Niektórym rodzinom, właściwie jednostkom, udało się uciec. Dla rodzin, które składały się z wielu osób nieletnich, było to niemożliwe”.

Pełną relację można znaleźć w bazie „Zapisy Terroru” (kliknij tu).

Zachęcamy do śledzenia wtorków z „Zapisami Terroru” na naszym Facebooku! Co tydzień publikujemy fragmenty poruszających relacji.

„Zapisy Terroru” to jeden z największych zbiorów świadectw ludności cywilnej okupowanej Europy. Baza dostępna jest pod adresem ▶ www.zapisyterroru.pl