Gdy w 1944 roku umierała Warszawa, w pracowniach konserwatorskich i przy architektonicznych rajzbretach trwał nieustający rwetes. Konserwatorzy i architekci ramię w ramię pracowali, by z popiołów odrodzić się mogło miasto – feniks.

O książce „Plan Londyński. Niezrealizowana wizja odbudowy Warszawy (1945-1946)” zredagowanej przez dr. Mikołaja Getkę-Keniga, najnowszej publikacji Instytutu Pileckiego oraz mieście, które przeżyło własną śmierć, rozmawiali:

 dr Mikolaj Getka-Kenig, pod którego redakcją powstała książka „Plan Londyński. Niezrealizowana wizja odbudowy Warszawy (1945-1946), absolwent Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Londyńskiego, dyrektor Muzeum Okręgowego w Sandomierzu.

 prof. Jakub Lewicki, historyk architektury i konserwator zabytków, kierownik Katedry Konserwacji Zabytków i Ochrony Krajobrazu UKSW. Autor blisko 200 publikacji z zakresu konserwacji zabytków i historii architektury. Od marca 2017 roku Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków.

 Marlena Happach, architektka i urbanistka, dyrektorka Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. W latach 2012-2015 pełniła funkcję wiceprezesa, a od 2015 do 2016 roku prezesa Oddziału Warszawskiego SARP.

Dyskusję prowadziła:

 Klaudia Obrębska, historyczka sztuki i antropolożka, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego z Instytutu Pileckiego. Autorka profilu na Instagramie miasto.tlumacze popularyzującego historię architektury.

O Warszawie myślano wszędzie. W Podkowie Leśnej, gdzie tymczasowo mieszkali Jan Zachwatowicz i Piotr Biegański – późniejsi ojcowie odbudowy, na Kremlu, gdzie komunistyczna wierchuszka podejmowała decyzje o jej przyszłości i w Londynie, gdzie schronienie znalazł Rząd Rzeczpospolitej Polskiej na uchodźstwie.

To właśnie przy Rządzie emigracyjnym utworzono Komitet Obywatelski Odbudowy m. st. Warszawy. Zrzeszeni w nim projektanci, wespół z członkami londyńskiego oddziału Stowarzyszenia Architektów Rzeczpospolitej Polskiej, na przełomie 1945/1946 roku, stworzyli „Szkicowy plan zabudowania Warszawy”.

Plan londyński jest dzieckiem swoich czasów: przeplatają się w nim urbanistyczne wizje „papieża modernizmu” - Le Corbusiera, idee twórcy miasto-ogrodów Ebenezera Howarda, wiara, że urbanistyka i architektura mogą kształtować społeczeństwo i brawura cechująca ludzi mogących zacząć wszystko od początku.